بـاران

تـــو

whitemagic — Wed, 16 Jul 2008 23:58:18 GMT

یـــه نــگــاهــت

whitemagic — Thu, 29 May 2008 00:02:18 GMT

سلام بهونه قشنگ من برای زندگی

آره باز منم همون دیوونه همیشگی

فدای مهربونیات چه می کنی با سرنوشت

دلم برات تنگ شده بود این نامه روواست نوشت

حال من رو اگه بخوای رنگ گلای قالیه

جای نگاهت بد جوری تو صحن چشمام خالیه

ابرا همه پیش منن اینجا هوا پر از غمه

از غصه هام هر چی بگم جون خودت بازم کمه

دیشب دلم گرفته بود رفتم کنار آسمون

فریاد زدم یا تو بیا یا منو پیشت برسون

فدای تو! نمی دونی بی تو چه دردی کشیدم

حقیقت رو واست بگم به آخر خط رسیدم

رفتی و من تنها شدم با غصه های زندگی

قسمت تو سفر شد و قسمت من آوارگی

نمی دونی چه قدر دلم تنگه برای دیدنت

برای مهربونیات نوازشات بوسیدنت

به خاطرت مونده یکی همیشه چشم به راهته

یه قلب تنها و کبود هلاک یه نگاهته

تو یعنی خود زیبا

whitemagic — Sun, 11 May 2008 23:12:18 GMT

وقتی که چشات ابره ، پلکات چه مهی داره

آفتاب به نگاه تو ، ‌کلی بدهی داره

ماه روزا میاد مکتب ،‌ پیش مژه ی نازت

بارون شده شاگرد ،‌ شب تا سحر سازت

پروانه میاد دورت ، تنها واسه ی مردن

مردن پیش چشم تو ، یعنی همیشه بردن

دریا شنیدم عصرا ،‌ موتو می زنه شونه

راستی دیگه فهمیدم محض چی پریشونه

رنگین کمونم سادس ، پهلوی تو بی رنگه

چشمای تو که باشه ، جای آسمون تنگه

صحراها زیر دستت گرما رو می آموزن

زیبا آتیشا از رو چشمای تو می سوزن

جنگل با اون ‌آوازش تو چشمای تو گم شد

شمشاد اومد و پیشت خم شد قد گندم شد

من هر چی بگم از تو ، با او جذبت دوره

راس گفتی چه کاری بود ،‌ شاعر مگه مجبوره ؟

من متهمم باشه ، تو داوری و قاضی

هم می تونی شاکی شی ، هم مهربون و راضی

حرف حالا و فردا ،‌ مثل همیشس زیبا

جز تو همه یعنی هیچ ، تو یعنی خود زیبا

بــاز کــن پــنــجــره را

whitemagic — Wed, 19 Mar 2008 17:35:18 GMT

باز کن پنجره را

وبکش با نفسی تند و عمیق

بوی عطر گل یاس

و ببین پر زدن بلبل را

که شده مست زبوی خوش و جان بخش بهار

شـــب

whitemagic — Thu, 28 Feb 2008 03:01:18 GMT

چه گویم ؟ چه گویم زغم ها که دوش

من و آسمان هر دو، شب داشتیم

به امید مردن به پای سحر

من و تیره شب ، جان به لب داشتیم

من و آسمان ، هر دو ، شب داشتیم

مرا دل ، سیاه و او را چهره تار

اورا دیده ی اختران ، سوی راه

مرا اختر دیدگان ،‌ اشکبار

شب تیره را دشت ، تاریک بود

مرا تیرگی بود ، در جان خویش

من از دوری ماه بی مهر خود

شب از دوری مهر تابان خویش

شب تیره را روز روشن رسید

مرا تیرگی همچنان باز ماند

کتاب شب تیره پایان گرفت

مرا داستان در سر آغاز ماند

قصه يك قطره باران را تماشا مي كنم

whitemagic — Tue, 20 Nov 2007 22:30:18 GMT

ازدرخت شاخه در آفاق ابر،

برگ هاي ترد باران ريخته !

بوي لطف بيشه زاران بهشت،

با هواي صبحدم آميخته !

***

نرم و چابك، روح آب،

مي كند پرواز همراه نسيم .

نغمه پردازان باران مي زنند،

گرم و شيرين هر زمان چنگي به سيم !

***

سيم هر ساز از ثريا تا زمين .

خيزد از هر پرده آوازي حزين .

هر كه با آواز اين ساز آشنا،

مي كند در جويبار جان شنا !

***

دلرباي آب، شاد و شرمناك،

عشقبازي مي كند با جان خاك !

خاك خشك تشنه دريا پرست،

زير بازي هاي باران مست مست !

اين رود از هوش و آن آيد به هوش،

شاخه دست افشان و ريشه باده نوش !

***

تــو مـثـل

whitemagic — Sat, 03 Nov 2007 15:34:18 GMT

تو مثل خواب نسيمي به رنگ اشـك شقايق

تو مثل شبنم عشـقي به روي پـونه عاشق

تو مثل دسـت سپيده پر از تولد نـوري

تو مثل نم بـاران لطيف و پـاك و صبوري

تو مثل مرهـم ياسـي براي قلب شـكستـه

تو مثل سايبان اميدي براي يك دل خسته

تو مثل غنـچه لطيفي به رنگ حسرت شبنم

تو مثل خنده ياسـي و مثل غربت يك غـم

تو مثـل جذبه عشـقي در انتظار رسـيدن

در امتـداد نـوازش گلي ز عاطـفه چيدن

تو مثل نغـمه موجي غريب و آبي و ساده

شبيه شاخه گلي كه افق به چلـچله داده

تو مثل چـكـه مهري ز سقف سبز صـداقت

تو مثل گريـه شعـري بروي صفـحه غربت

تو مثل لذت رويـا تو مثل شـوق نگاهي

هزار مرتبه خورشيد و صد افق پر ماهي

تو مثل لطف بهاري پر از شكوفه خواندن

تمام هستي من شد ميان شـعـر تو ماندن

تو مثل هرچه كه هستي مرابه نام صداكن

براي اين دل سرگشته وقت صبح دعا كن

بــی تــو

whitemagic — Thu, 11 Oct 2007 09:18:18 GMT

دیدی که بهار بی تو سرد است

پاییز تر از خزان زرد است

آن شب دل من شکسته تر شد

دیگر همه چیز رنگ درد است

دیگر همه جا سکوت دلگیر

دست و دل من اسیر زنجیر

ای روح پر از ترانه من

خاموش ترین بهانه را گیر

دیگر نروم به سوی مستی

حظی نبرم ز می پرستی

ای آن که نداری خبر از من

سرچشمه ی هر غمم تو هستی

دیگر به بهار خنده ام نیست

باران صفا دهنده ام نیست

ای آن که دلم اسیر عشقت

بر بام دلت؛ پرنده ام نیست؟

شعرم همگی سرود درد است

گفتم که بهار بی تو سرداست

گفتم که بهار بی تودیگر

پاییز تر از خزان زرد است

شــب عــا شــقــی

whitemagic — Sun, 29 Apr 2007 22:25:18 GMT

شب و ساعت صفر عاشقی

ساعت از لهیب کابوس پریدن

ساعت نعره سایه ها در گوش من

وقت فراغ

وقت حسرت بی معنی آغوش من

در ساعت صفر عاشقی

عـشـقـی در دل

whitemagic — Tue, 06 Feb 2007 19:28:18 GMT

من

برگ می نويسم و جنگل می خوانم!

قطره می بينم ودريا می شنوم!

دانه ای گندم در كف دارم

و خرمنی در درون!

تاری از گيسوی ياربه يادگار دارم

وعشقی در دل!