وقتی که چشات ابره ، پلکات چه مهی داره

آفتاب به نگاه تو ، ‌کلی بدهی داره

 ماه روزا میاد مکتب ،‌ پیش مژه ی نازت

بارون شده شاگرد ،‌ شب تا سحر سازت

 پروانه میاد دورت ، تنها واسه ی مردن

 مردن پیش چشم تو ، یعنی همیشه بردن

 دریا شنیدم عصرا ،‌ موتو می زنه شونه

 راستی دیگه فهمیدم محض چی پریشونه

 رنگین کمونم سادس ، پهلوی تو بی رنگه

 چشمای تو که باشه ، جای آسمون تنگه

صحراها زیر دستت گرما رو می آموزن

 زیبا آتیشا از رو چشمای تو می سوزن

جنگل با اون ‌آوازش تو چشمای تو گم شد

 شمشاد اومد و پیشت خم شد قد گندم شد

 من هر چی بگم از تو ، با او جذبت دوره

راس گفتی چه کاری بود ،‌ شاعر مگه مجبوره ؟

 من متهمم باشه ، تو داوری و قاضی

هم می تونی شاکی شی ، هم مهربون و راضی

 حرف حالا و فردا ،‌ مثل همیشس زیبا

 جز تو همه یعنی هیچ ، تو یعنی خود زیبا