من و آسمان هر دو، شب داشتیم

به امید مردن به پای سحر

من و تیره شب ، جان به لب داشتیم

من و آسمان ، هر دو ، شب داشتیم

مرا دل ، سیاه و او را چهره تار

اورا دیده ی اختران ، سوی راه

مرا اختر دیدگان ،‌ اشکبار

شب تیره را دشت ، تاریک بود

 مرا تیرگی بود ، در جان خویش

من از دوری ماه بی مهر خود

شب از دوری مهر تابان خویش

شب تیره را روز روشن رسید

 مرا تیرگی همچنان باز ماند

کتاب شب تیره پایان گرفت

مرا داستان در سر آغاز ماند